Page 3

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duo Reges: constructio interrete. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Quis est tam dissimile homini. Etiam inchoatum, ut, si iuste depositum reddere in recte factis sit, in officiis ponatur depositum reddere; Maximus dolor, inquit, brevis est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest.

Nam quid possumus facere melius? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Oculorum, inquit Plato, est in nobis sensus acerrimus, quibus sapientiam non cernimus. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat.

Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Quis est tam dissimile homini.

Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Nam quid possumus facere melius? Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae.

Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro;

Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. An hoc usque quaque, aliter in vita? Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est.

Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit. Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Quaeque de virtutibus dicta sunt, quem ad modum eae semper voluptatibus inhaererent, eadem de amicitia dicenda sunt. Proclivi currit oratio. Fortemne possumus dicere eundem illum Torquatum? Qui est in parvis malis.

Omnis enim est natura diligens sui. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Id enim natura desiderat. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.

Id mihi magnum videtur. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Quod cum dixissent, ille contra. Ea possunt paria non esse. Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Consequatur summas voluptates non modo parvo, sed per me nihilo, si potest;